Trots op onze champions league run…

Woensdag 2 mei, 18:30 uur.
Auto geparkeerd, vlaggen in de lucht, te voet het laatste stuk richting Olimpico. De weg staat bomvol auto’s, scooters schieten er tussendoor, overal vanuit de geel en rood gekleurde massa klinkt gezang. Zelfs Strootman staat met zijn Rangerover vast in deze vrolijke file. Mensen tikken op zijn ramen, juichen, zwaaien. Hij glimlacht bescheiden en zwaait netjes terug.

In het stadion klinkt een onafgebroken, oorverdovend gezang. We gaan zitten op onze vaste plekken op de Curva Sud en slaan het even stilletjes gade. Het lijkt alsof iedereen een vlag heeft meegenomen en tijdens Roma Roma Roma wordt er dan ook driftig gezwaaid. Nadat iedereen zijn longen uit zijn lijf heeft geschreeuwd op ‘The Champions’ kunnen we eindelijk van start.

Helaas gaat het al snel mis: Liverpool opent de score. Ai, het scenario Barcelona kan dus de prullenbak in. Gelukkig wachten we niet al te lang op de gelijkmaker. Eigen doelpunt, maar ach, die tellen ook, dat weten we dan weer wél van Barcelona. Daje ragazzi! Het kan nog!

Na 25 minuten komt dan de nekslag: 1-2.

In de rust besluit ik dat de strijd gestreden is, klaar. Hoe motiveer je je als speler in godsnaam nog voor zo’n tweede helft? Nou, zo dus! Roma gaat er vol op in de tweede helft en zet de eindstand op 4-2. Niet genoeg om door te gaan, wel genoeg om alle warmte en liefde van de tifosi te mogen ontvangen. Het publiek uit Liverpool probeert haar spelers toe te zingen, maar wordt overstemd door een oorverdovend, zinderend ‘Grazie Roma’.

De fans bedanken hun helden, de helden bedanken vanaf de sintelbaan hun fans. Grazie Roma.
Grazie voor een fantastisch Champions League seizoen met een ongeslagen status in Olimpico, 12 voor en slechts 2 tegen, een wederopstanding tegen Barca, bijna weer een tegen Liverpool. Grazie coach Di Francesco, die aan het begin van het seizoen werd weg gezet als onervaren en te licht en dit nu heeft bereikt. Grazie voorzitter Pallotta, die vasthield aan zijn plan en zakelijkheid, behalve die ene keer, met die fontein. Grazie technisch directeur Monchi, die niet alleen inkoper van spelers is, maar ze daarna ook onder zijn vleugels neemt en motiveert tot op het bot. Grazie tifosi, die in uitwedstrijden vaak het thuispubliek overstemden en Olimpico op haar grondvesten deed schudden. Maar vooral: Grazie Roma, spelers die vochten als echte wolven, in een roedel, tot het einde.

Sono orgoglioso di essere Romanista 💪🏻🐺
Chi tifa la Roma non perde mai! 💛

Grazie Roma, Debby

Ciao Davide. Buon viaggio. Resta in pace.

Eén seizoen speelde je voor Roma: 2014-2015. Maakte je het verschil? Volgens mij niet persé. Je speelde nuttig, solide, en degelijke verdediger, maar geen uitblinker. Dus vertrok je na dat ene seizoen al naar Fiorentina. Zo gaat dat. Dat is het leven.

Eén keer mochten we je ontmoeten: september 2014. Je was in de Roma Store op Piazza Colonna om het derde shirt te promoten. Wij waren er ook, op speciale uitnodiging. Je was rustig, aardig, ietwat onwennig en misschien zelfs wat timide. Je nam uitgebreid de tijd om het extra shirtje dat we hadden meebracht te signeren. ‘A Luka, con simpatia’ schreef je en je signeerde met nr. 23. Jij bent het waarschijnlijk snel weer vergeten, wij vonden het een memorabele dag. Zo gaat dat. Dat is het leven.

Aan de slaapkamermuur van ons zoontje prijkt een lijst met daarin 2 gesigneerde shirtjes: eentje van jou en eentje van Strootman. Strootman, dat is het shirtje waarvan we altijd zeiden: dat is een belangrijke, dat is bijzonder. Tot afgelopen zondag. Die zondag dat we lazen dat je er niet meer was. Plots, onbegrijpelijk. Opeens was dat shirtje, waarop jij die woorden schreef, dat rugnummer, waardevoller dan ooit. Zo gaat dat. Dat is het leven.

Er lag een contract voor je klaar bij je club. Een contract voor het leven. Wie had ooit gedacht dat dat leven zo kort zou zijn.

Ciao Davide. Buon viaggio. Resta in pace.

Debby