Pyrrusoverwinningen

Complimenti x la Vittoria“, piepte uit mijn iPhone luttele minuten minuten na afloop van de bekerderby gisteren. “Gefeliciteerd met de overwinning”, schreef Luigi, vriend van mijn Architectuuropleiding in Rome. Hij was uiteraard Laziale, uit de buurt van de Via Nomentana, Laziogebied in het Noord-Oosten. “Een Nederlaag zal je zelden zo zoet hebben gesmaakt”, gaf ik gedwee toe, om hem daarna in plat Romanesco van wat scheldwoorden te voorzien.

Pyrrhus (Πύρρος) van Epirus (Bron Wiki)

Ik moest denken aan Pyrrhus (met H) van Epirus (319-272 v Chr.). Deze Griekse veldheer wist de Romeinen telkens te verslaan in de verdediging van de Griekse Steden in Zuid-Italië tegen het oprukkende Rome. Steden als Napels (Νέα Πόλις), Tarento en Syracuse waren bloeiende Griekse stadsstaten in ZuidiItalië, toen aangeduid als Magna Graecia. Rome groeide, en wilde deze steden inlijven. Pyrrhus wist ze te verslaan, maar de overwinningen kostten hem zoveel, dat hij uit eindelijk de oorlog verloor. Na de slag om Ascoli (Asculum) riep hij dan ook uit “Ἂν ἔτι μίαν μάχην νικήσωμεν, ἀπολώλαμεν”, “Als ik nog één keer win, gaan we er aan ten onder!”.

En zo wonnen we gisteren wel een veldslag, maar verloren we strijd om de Coppa van onze aartsvijand.  De zilveren ster is weer een jaar weg. Zou Totti hem nog wel kunnen opspelden? Prestige ging verloren, en het was een rare terugkeer van onze Ultras.

Hoe het kwam? Volgens mij kwam vooral onze Griekse voetsoldaat Manolas te kort, om het (tè?) offensieve concept dat Spalletti had neergelegd om de 2-0 uit Nederlaag de compenseren. Hierdoor ontstonden grote gaten. Die 2-0 in maart deed ons dan ook de dag om. Gevochten werd er wel, onze Spartaanse stofzuiger Strootman streed tot het einde. Maar er zat ook te veel druk op. Vele missers van Dzeko, Salah, Nainggolan….

En ook de ‘overwinning‘ van de Curva Sud heeft wel  wat van een Pyrrhus overwinning. Natuurlijk, er zijn geen barrières (hoewel wel een politiecordon), maar wat gaan ze doen bij de volgende veiligheidsmaatregel? Het nieuwe stadion zal immers ook eisen kennen. En nu was de gemeente de tegenstander, maar leed de club eronder. Natuurlijk, het was mooi om de eenheid en de solidariteit tussen Tifosi te zien, en de standvastigheid dwong respect af. Maar wie wordt hier nu uiteindelijk mee geholpen, wat had de gewone fan, die wel wekelijks kwam, hier nu uiteindelijk aan? Werd van een mug (doorzichtige hekken), niet een symbool gemaakt. Was de ultra-cultuur echt in het geding, of was dat een gelegenheidsargument? Toch is het mooi om mensen te zien op staan voor hun principes.

Of het een Pyrrusoverwinning blijkt, en wat er verloren is gegaan zal in de toekomst blijken. Als Hollandse AS Roma gemeenschap zijn we er ook verdeeld over blijkt. Het is typisch een onderwerp dat volkomen gekleurd wordt door het perspectief dat je kiest (club, gewone fan, stadion bezoeker, ultra, gemeente, beveiligers), en daarom is het lastig om het verschil tussen belangen, en posities te scheiden.

Uiteindelijk versloegen de Romeinen Pyrrhus en zijn Griekse stadsstaten. En van welke kant we ook komen, ook onze Romeinen komen er weer boven op. We voelen nu weer even het leed dat het soms is om Roma-supporter te zijn, maar zullen weer glorieus zegevieren… Tifari ê un dovere di tutti, riuscirci è un onore di pochi… 

Naar de Sterren door de moeilijkheden heen

De Ultras vierden hun overwinning op de barrières in het stadion met het onderstaande statement. Eindelijk weer een golvende Curva Sud a.s. dinsdag bij de Beker-Derby

Bron: http://www.giallorossi.net/foto-gruppo-roma-striscione-al-colosseo-per-aspera-ad-astra-avanti-curva-sud/

Ze zeiden dat onze strijd ons niets zou brengen. Integendeel, na 19 maanden hebben we een groots resultaat bereikt. We zijn er toe in staat geweest dankzij Romanisti van elke leeftijd,  die terecht het recht om je eigen kleur te steunen zijn blijven verdedigen, het protest hebben doen groeien van zondag op zondag. We danken de bevriende fangroepen en respecteren de vijandelijke die met de onze uit-supporters ons protest hebben uitgedragen. De Ultra-beweging is niet dood. Deze overwinning laat dat zien.

 

 

 

 

 

Per aspera ad astra is een Latijnse zin die “Naar de sterren door moeilijkheden” betekent. Deze zin staat onder andere op een plaat van de Apollo 1 bevestigd aan lanceercomplex 34. En op veel meer plekken.

De Curva en haar politiek

De Italiaanse politiek is er één van chaos, en één van toneel, zoals wij allen weten. Ook heeft iedereen een beeld bij de ‘cugini’, het team staat niet voor niets bekend als “Nazio”, en iedereen met een Roma-hart krimpt ineen bij het beeld van Paolo di Canio en zijn saluut aan de “irrudicibili”.

De Fedayn in een souvenirstand, foto indehekken.nl

Onze Curva Sud kent een veel diffuser beeld. Wayne Girard (New Jersey, met Romeinse Roots) heeft hierover een scriptie geschreven. Hij heeft geprobeerd het in het perspectief te stellen van de politieke ontwikkelingen in Rome zelf.

In mijn eigen ervaring in Rome is het fan zijn van Roma minstens net zoveel een zaak van familie, van buurt, van waar je ouders woonden dan van politiek, dus dit is zeker maar één lens om door te kijken. Wel merkte ik dat wel vaak over de Laziali als fascisten werd gesproken, zoals Ajacieden over kakkerlakken. De identiteit wordt er dus wel aan gekoppeld.

Girard heeft hij veel aandacht voor de jaren onder Mussolini, waar het fascistische regime de samenvoeging afdwong van Fortitudo, Alba en Audace to AS Roma in 1927. Het regime promootte de zogenaamde ‘Romanità’: Het plaatsen van alle acties van het regime (ook bijvoorbeeld de verovering van Libië en Ethiopië) als vervolg op het Romeinse rijk. Hierdoor moest Rome ook een sterke club ten opzichte van het Noorden hebben.

Twee stadions uit de geschiedenis Roma hebben ook nog sporen van het fascisme: stadio Flamino heette vroeger het Stadion van de fascistische partij (Stadion PNF) , en het huidige Olympisch staat op het voormalige Foro Mussolini (die is daar nog steeds aanwezig, zie foto). Roma werd ook voor het eerst kampioen in die tijd. Girard vergeet echter te melden dat de favoriete club van Mussolini Bologna (Hij kwam uit het nabijgelegen Forlì) in die tijd acht van haar negen kampioenschappen behaalde.

Rome 2015
Zuil bij het Olimpico (2015), Mussolini Dux (Latijn voor Leider)

In these van Girard kan je deze framing van de sport niet los zien van de opkomst van de groepen tifosi in de jaren ’50. Daar is in mijn beeld nog wel wat op af te dingen. In de wielersport was bijvoorbeeld juist de strijd tussen Bartali (die stond voor traditionele katholieke waarden) en Coppi (die stond voor het communisme) gestreden. Een heel ander perspectief op de sport.

In de jaren ’70 waren de linkse Fedayn (genoemd naar een Arabische verzetsgroep) en de meer rechtse Boys dominant. Samen vormden deze in 1977 de Commandos Ultrà Curva Sud. Deze was uniek in haar soort omdat ze zoveel verschillende groepen verbond. De eerste 10 jaar van haar bestaan was de cUCS misschien wel de grootste Ultra Groep van Europa: Una Fede, Una Volantà, Un Traguardo… Vincere Malgrado Tutto!

De CUCS in haar hoogtijdagen

Vanaf de jaren 90 nam het gezag van het centrale commando af. Girard noemt hier de verkoop van Ancelotti, en vervanger door ex-laziale Manfredoni als keerpunt. De CUCS werd het onderling niet eens over hoe te reageren: accepteren of verzetten) Meer en meer (rechtse) splintergroepen werden vervolgens agressiever. Daarbij werden de oude politieke voorkeuren vervangen door strijd tegen problemen als de mafia en Tangentopoli. Hierbij werden traditionele instituties als de politie en het bestuur steeds minder vertrouwd. Girard geeft toen ik hem daarover vroeg wel aan dat de Roma supporters zich niet aansluiten bij Extreem-rechts, in tegenstelling tot veel Lazio supporters.

Het weinige vertrouwen in de instituties was te zien in bijvoorbeeld de Derby van het Dode kind (2004) waar geruchten over politiegeweld ervoor zorgde dat de Ultràs het staken van de derby afdwongen. Soms sloten ze zich zelfs aan bij de ‘vijand’ om samen de politie of supporters van andere (Europese) clubs aan te vallen. Ook de dood van de Napoli supporter bij de beker finale van 2014 past in dit patroon volgens Girard.

Op dit moment zijn veel supporters juist weer verenigd in het verzet tegen de barrières die de gemeente opgezet heeft in de Curve, voor veiligheidsredenen. Apart is dat de club hier maar beperkt partij in is en dat de barrières kwamen na een periode van relatieve rust tussen de supporters. De Ultras nemen hier een principieel standpunt in, en komen niet naar thuiswedstrijden zolang de barrières niet verdwijnen. Hopelijk zal deze gezamenlijkheid leiden tot een oplossing en een nieuwe glorie tijd van de tifosi van Roma, waar wij allen zo van houden.

De scriptie staat op researchgate