Trots op onze champions league run…

Woensdag 2 mei, 18:30 uur.
Auto geparkeerd, vlaggen in de lucht, te voet het laatste stuk richting Olimpico. De weg staat bomvol auto’s, scooters schieten er tussendoor, overal vanuit de geel en rood gekleurde massa klinkt gezang. Zelfs Strootman staat met zijn Rangerover vast in deze vrolijke file. Mensen tikken op zijn ramen, juichen, zwaaien. Hij glimlacht bescheiden en zwaait netjes terug.

In het stadion klinkt een onafgebroken, oorverdovend gezang. We gaan zitten op onze vaste plekken op de Curva Sud en slaan het even stilletjes gade. Het lijkt alsof iedereen een vlag heeft meegenomen en tijdens Roma Roma Roma wordt er dan ook driftig gezwaaid. Nadat iedereen zijn longen uit zijn lijf heeft geschreeuwd op ‘The Champions’ kunnen we eindelijk van start.

Helaas gaat het al snel mis: Liverpool opent de score. Ai, het scenario Barcelona kan dus de prullenbak in. Gelukkig wachten we niet al te lang op de gelijkmaker. Eigen doelpunt, maar ach, die tellen ook, dat weten we dan weer wél van Barcelona. Daje ragazzi! Het kan nog!

Na 25 minuten komt dan de nekslag: 1-2.

In de rust besluit ik dat de strijd gestreden is, klaar. Hoe motiveer je je als speler in godsnaam nog voor zo’n tweede helft? Nou, zo dus! Roma gaat er vol op in de tweede helft en zet de eindstand op 4-2. Niet genoeg om door te gaan, wel genoeg om alle warmte en liefde van de tifosi te mogen ontvangen. Het publiek uit Liverpool probeert haar spelers toe te zingen, maar wordt overstemd door een oorverdovend, zinderend ‘Grazie Roma’.

De fans bedanken hun helden, de helden bedanken vanaf de sintelbaan hun fans. Grazie Roma.
Grazie voor een fantastisch Champions League seizoen met een ongeslagen status in Olimpico, 12 voor en slechts 2 tegen, een wederopstanding tegen Barca, bijna weer een tegen Liverpool. Grazie coach Di Francesco, die aan het begin van het seizoen werd weg gezet als onervaren en te licht en dit nu heeft bereikt. Grazie voorzitter Pallotta, die vasthield aan zijn plan en zakelijkheid, behalve die ene keer, met die fontein. Grazie technisch directeur Monchi, die niet alleen inkoper van spelers is, maar ze daarna ook onder zijn vleugels neemt en motiveert tot op het bot. Grazie tifosi, die in uitwedstrijden vaak het thuispubliek overstemden en Olimpico op haar grondvesten deed schudden. Maar vooral: Grazie Roma, spelers die vochten als echte wolven, in een roedel, tot het einde.

Sono orgoglioso di essere Romanista 💪🏻🐺
Chi tifa la Roma non perde mai! 💛

Grazie Roma, Debby

Halve finale…

We kunnen eigenlijk niet eens bedenken wat nu het mooist was…

  • Het feit dat het Olimpico helemaal uitverkocht (Ondanks het verlies) was en helemaal los ging
  • De arrogantie van Barca ervoor, en de zoetheid van de winst (Een kadootje schreef Sport na de loting)
  • Dat precies die scoorden, die ook eigen goals hadden gemaakt
  • Dat Palotta in de Fontein sprong
  • Dat Zampa weer uit zijn dak ging.
  • Dat Veronica toegaf de verkeerde wedstrijd te hebben gekozen.
  • De aandacht voor Roma, en de reacties van voetballiefhebbers overal.
  • Dat we de ochtend erna nog steeds in de halve finale bleken te staan.
  • De tranen van Manolas
  • De kranten van vanochtend (Ramontada in l’Equipe)
  • De emoties bij al onze vrienden..

Maar het is dus echt waar, voor het eerst sinds 1984 staan we in de halve finale van de Champions League / Eurocup. Toen tegen Dundee. Dat kon toen nog….(highlights)

En nu de derby…

 

 

 

Rome in Barre Tijden: Sneeuw en Verlies

Onze voorzitter trok weer eens naar Rome voor een wedstrijd. Rome was in de ban van de verkiezingen, die vandaag  (4 maart) worden gehouden. Het centrum was vol demonstraties, van populistisch links (5 stelle) en extreem rechts. Zijn Romeinse vrienden waren ook niet heel optimistisch over de wereld. En toen Rick de status van het Stadio Flaminio zag, werd hij er ook niet echt vrolijk van. Hier speelde Roma onder andere in het Seizoen 1989/1990 toen het Olimpico werd voorbereid op het WK van 1990 (Het dak werd toen geplaatst). Onderhoud was er niet meer geweest sinds de Six Nations verplaatst waren naar het Olimpico.

Roma - Milan met de Romanisti

Toch gebeurt er ook nog wel wat nieuws in Rome. Zondagochtend trok Rick naar het oosten met de O-bike. de oude smalspoorlijn richting Frosine (inmiddels ingekort) werd omgebouwd tot Metro C, en deze Metro had bijna het Centrum bereikt (bij Metro A San Giovanni). Metro C reeds als een zonnetje naar de oostelijke buitenwijken. Het is een Metro zonder bestuurder, waardoor je niet bij het treinstel kan komen. Misschien houdt dat wat Graffiti weg.

Roma - Milan met de Romanisti

Het zonnetje was inmiddels weg, en het werd langzaam kouder in de stad. Roel, Matthias en Rick verzamelden zich bij de Pizzeria del Derby vlak bij het einde van tramlijn 2 (Piazza Mancini).

Roma - Milan met de Romanisti

Hier werd moed ingedronken door de Romanisti Olandesi die vervolgens naar Curva Sud en Distinti sud vertrokken, om daar ruim op tijd binnen te komen voor het ‘Roma Roma Roma’


Sfeerbeelden

En ach, de wedstrijd.. Gattuso had Milan blijkbaar aan het spelen gekregen. Roma viel de eerste helft redelijk aan, zonder echt gevaarlijk te worden. De tweede helft was Milan gewoon beter… Highlight was nog een selfie met mede Romanista Debby..

De volgende ochtend troffen wij het Olympisch Dorp (waar dit x we sliepen, want het was immers de week van de winterspelen) aan in de sneeuw. Voor het eerst sinds 2012 was er weer sneeuw. Om 6.45 ploegde Rick al door de sneeuw, om door te liften, de metro en snorders samen met Roel nog het vliegtuig te halen. Daar troffen we Patrick van Studio Nul181, de tatoeerder van Rick Karsdorp. Hij was net door Karsdorp afgezet op het vliegveld. Helaas kreeg onze verdediger er nog geen nieuwe Tattoo erbij, want de bagage was ergens achter gebleven…

Roma - Milan met de Romanisti

Meer foto’s

 

Romanisti on Tour: Derby 4/17

Reisverslag Romanisti Olandesi April 2017 

Afgelopen weekend was het dan eindelijk zover: onze eerste Romanisti Olandesi trip. Uiteindelijk gingen we met zes Nederlandse en één Belgische Romanista naar Rome toe om samen een wedstrijd van onze geliefde club te bezoeken. Dit waren Coks, Matthias, Raoul, René, Samir, Stanley en Stefan. Sommigen hadden elkaar al ontmoet bij onze eerste twee meetings en anderen kenden elkaar alleen nog maar via onze altijd gezellige en drukke WhatsApp groep. We zouden de altijd beladen derby tegen stadgenoot SS Lazio gaan bezoeken.

Vrijdagavond bleven we met z’n zessen logeren in Casa di Stanley in Amstelveen. Dat was erg fijn aangezien de meesten toch nog een flink stuk van Schiphol afwoonden en we zaterdagochtend al, vanwege de voorspelde vakantiedrukte, rond 4 uur op Schiphol moesten zijn. Het was een gezellig begin van de trip. Onder het genot van een pizza zagen we hoe Juventus bij Atalanta Bergamo wat averij opliep in de strijd om de Scudetto. Dat gaf ons toch weer een klein beetje (valse) hoop. Na een kort nachtje en een dollemansrit in ons taxibusje kwamen we aan op Schiphol. Het was onvoorstelbaar hoe druk het al was zo vroeg in de ochtend. Na de douane en de controles stond Samir al op ons te wachten. Onze groep was nu dus helemaal compleet.
We moesten een paar uur wachten in de vertrekhal van Schiphol. Maar dat was geen enkel probleem. Zodoende konden we daar nog wat uitrusten en ontbijten.

Na een rustige vlucht van zo’n twee uurtjes kwamen we aan op het vliegveld Rome Fiumicino. Het was lekker zonnig weer in Rome. Na eventjes zoeken hadden we een taxibusje gevonden die ons naar ons hostel bracht. Daar hebben we ons opgefrist en omgekleed. Het voordeel van onze vroege vlucht was dat we eigenlijk nog de hele zaterdag in Rome door konden brengen. En dat deden we dan natuurlijk ook.

Vanaf ons hostel liepen we naar Termini (het centraal station van Rome). Daar kochten we allemaal voor € 38,50 de Roma Pass. Met deze Roma Pass kun je drie dagen lang onbeperkt reizen met het openbaar vervoer in Rome en heb je ook nog eens gratis toegang tot twee musea (waaronder het Colosseum en het Forum Romanum). We pakten de metro naar halte Spagna. Daar kwamen we uit bij de Spaanse Trappen en de fontein die twee jaar geleden vernield werd door enkele beschonken en baldadige Feyenoorders. Het was zoals gewoonlijk weer erg druk bij de Spaanse Trappen, maar het is toch gelukt om een leuke groepsfoto te maken.

Daarna besloten we op weg te gaan naar de grote AS Roma fanshop. Deze bevindt zich vlakbij de Spaanse trappen in de grotere winkelstraat Via del Corso. Toen we in de fanshop waren, waanden we ons in het walhalla met al die AS Roma kleding en spulletjes. Onder in deze fanshop was een museum waarin wat oude wedstrijdshirtjes en trofeeën tentoongesteld waren. Uiteindelijk hadden we de fanshop flink geplunderd. Onze buit bestond uit enkele voetbalshirtjes, boeken en andere AS Roma merchandising.

Toen hadden we onze rust toch wel verdiend, dus gingen we maar eens op zoek naar een terrasje. Daar konden we uitrusten in het zonnetje en genieten van onze eerste lekkere Italiaanse pasta of pizza. Dat smaakte voortreffelijk. We hadden weer energie genoeg om verder door het prachtige Rome te lopen. Al snel kwamen we een andere AS
Roma fanshop tegen waar de nieuwe voetbalschoenen van Totti en het speciale derbyshirt werden gepromoot. Daar mochten we allemaal eventjes op de troon van de Koning van Rome zitten.

 

Nadat we van onze troon gekomen waren liepen we de Via del Corso uit om vervolgens uit te komen bij het indrukwekkende Monument Vittorio Emanuele II.

Daarna liepen we langs het Forum Romanum en het Colosseum dat wij maandag zouden gaan bezoeken. We gingen nu namelijk op zoek naar de bekende muurschildering van Totti. Maar eenmaal daar aangekomen zagen we tot onze teleurstelling dat deze muurschildering alweer geruïneerd was door vermoedelijk enkele cultuurbarbaren uit het blauw-witte kamp.

Dit is een oude foto van René die deze muurschildering wel in goede staat heeft mogen aanschouwen.

We besloten toen naar huis te gaan voor een dutje en daarna nog uit eten te gaan in het restaurant onder ons hostel. Na het lekkere diner gingen we naar bed toe om goed uitgerust te zijn voor de wedstrijddag.

DERBY Day (Derby della Capitale) 

Zondagochtend, de grote dag is aangebroken, Derby Day.

De altijd beladen en intense wedstrijd tegen stadgenoot SS Lazio. En uiteraard de reden waarom wij dit weekend naar Rome gingen

We hadden er alle zeven heel veel zin in, maar waren ook wel een beetje zenuwachtig. Maar ondanks de wedstrijdspanning gingen we goed gekleed in onze AS Roma kleding op pad.

Voordat we richting het stadion gingen, kochten we wat te eten en te drinken op het station Termini. Omdat de verkoper zelf ook een gepassioneerd Romanista was, kregen we allemaal gratis friet bij onze lunch.

Sowieso hebben we gedurende onze hele trip flink wat complimenten ontvangen van de Romeinen omdat wij Nederlandse Romanisti zijn. Na de lunch gingen we met de metro richting halte Ottaviano om vervolgens de bus richting Stadio Olimpico te pakken. Hoe dichter we bij het stadion kwamen hoe meer rood-geel uitgedoste Romanisti we zagen en de spanning bij ons steeg. Het lijkt of de voetbalsupporters in Italië nog trots zijn op het dragen van hun geliefde shirt en clu
bkleuren, in tegenstelling tot de meeste supporters in Nederland.

Aangekomen bij het Stadio Olimpico waren we onder de indruk van de grote mensenmassa en het imposante stadion. Stadio Olimpico biedt plaats aan meer dan 70.000 mensen. Een grotere capaciteit dan de grootste Nederlandse stadions.

 

 

 

 

Het clublied Roma Roma Roma is eigenlijk al een hoogtepunt op zich. De sjaals en vlaggen gaan de lucht in en het clublied wordt passioneel meegezongen. Echt kippenvel krijg je daarvan.

Zangtalent bij het clublied..

 

AS Roma had een uitstekend begin. Al in de tweede minuut miste Edin Dzeko een grote kans, maar het was het uitspelende Lazio dat tegen de verhouding in op een 0-1 voorsprong kwam. Maar vlak voor de rust kreeg AS Roma een strafschop na een schwalbe van onze landgenoot Kevin Strootman. Het was de geboren en getogen Romein Daniele De Rossi die dit cadeautje wist te verzilveren. Het stadion ontplofte van vreugde. Het was echt een gekkenhuis op de tribune. DE RO SSI!!!

We gingen met 1-1 de rust in. En dat was ook wel nodig. Zodoende konden we nagenieten en bijkomen van de fantastische sfeer na de gelijkmaker.

De tweede helft was niet om over naar huis te schrijven. AS Roma kwam niet door de blauw-witte muur van spelers heen en Lazio speelde alleen maar op de counter. De wedstrijd eindigde in een 1-3 nederlaag. We verlieten teleurgesteld en verdrietig het stadion.

Overigens zouden we deze trip eigenlijk met 9 man maken. Joram en Jeriël, beiden Vitesse-fan, kozen echter voor het bezoeken van de bekerfinale, die ook vandaag op het programma stond. Toen we onze trip in januari boekten, had Vitesse de kwartfinale tegen Feyenoord nog voor de boeg. En och, Vitesse zou de finale toch niet halen, was de verwachting. Het liep iets anders…
Vitesse won de finale in De Kuip van AZ, en zo waren er toch nog twee Romanisti Olandesi die vandaag een feestje konden vieren.

Na de derby pakten we de metro terug naar Piazza del Popolo en belandden uiteindelijk op een terras om de nederlaag te laten bezinken. Uiteraard stond er weer pasta en pizza op het menu. Toen de grootste teleurstelling en verdriet weer wat gezakt was, gingen we weer verder op pad. We gingen richting het Vaticaan

’s Avonds zijn we nog uit eten gegaan en naar een café in de buurt van het station geweest.

Maandag: 

Maandag stond een bezoek aan het imposante Colosseum en indrukwekkende

Forum Romanum op het programma. Hoe vaak je er ook geweest bent, het blijft indrukwekkend om deze historische overblijfselen te zien. We hebben ongeveer anderhalf uur door het Forum Romanum gelopen. Maar als we daar tijd voor hadden gehad, dan had dat makkelijk een hele middag geweest kunnen zijn.

 

Tussendoor hebben we, voor de verandering, pasta of pizza genuttigd met uitzicht op het Colosseum. Halverwege de middag moesten we weer terug naar het hostel om ons klaar te maken voor de terugreis. De vlucht had wat vertraging wegens een technisch mankement. Maar uiteindelijk zijn we weer veilig en wel op Schiphol aangekomen. We hebben allemaal een fantastisch en onvergetelijk weekend in Rome beleefd.

De eerste Romanisti Olandesi trip was dus een groot succes.

Dus wat ons betreft wordt er komend najaar weer zo’n fantastische Romanisti Olandesi trip georganiseerd.

Daje!

 

Raoul & René

Pyrrusoverwinningen

Complimenti x la Vittoria“, piepte uit mijn iPhone luttele minuten minuten na afloop van de bekerderby gisteren. “Gefeliciteerd met de overwinning”, schreef Luigi, vriend van mijn Architectuuropleiding in Rome. Hij was uiteraard Laziale, uit de buurt van de Via Nomentana, Laziogebied in het Noord-Oosten. “Een Nederlaag zal je zelden zo zoet hebben gesmaakt”, gaf ik gedwee toe, om hem daarna in plat Romanesco van wat scheldwoorden te voorzien.

Pyrrhus (Πύρρος) van Epirus (Bron Wiki)

Ik moest denken aan Pyrrhus (met H) van Epirus (319-272 v Chr.). Deze Griekse veldheer wist de Romeinen telkens te verslaan in de verdediging van de Griekse Steden in Zuid-Italië tegen het oprukkende Rome. Steden als Napels (Νέα Πόλις), Tarento en Syracuse waren bloeiende Griekse stadsstaten in ZuidiItalië, toen aangeduid als Magna Graecia. Rome groeide, en wilde deze steden inlijven. Pyrrhus wist ze te verslaan, maar de overwinningen kostten hem zoveel, dat hij uit eindelijk de oorlog verloor. Na de slag om Ascoli (Asculum) riep hij dan ook uit “Ἂν ἔτι μίαν μάχην νικήσωμεν, ἀπολώλαμεν”, “Als ik nog één keer win, gaan we er aan ten onder!”.

En zo wonnen we gisteren wel een veldslag, maar verloren we strijd om de Coppa van onze aartsvijand.  De zilveren ster is weer een jaar weg. Zou Totti hem nog wel kunnen opspelden? Prestige ging verloren, en het was een rare terugkeer van onze Ultras.

Hoe het kwam? Volgens mij kwam vooral onze Griekse voetsoldaat Manolas te kort, om het (tè?) offensieve concept dat Spalletti had neergelegd om de 2-0 uit Nederlaag de compenseren. Hierdoor ontstonden grote gaten. Die 2-0 in maart deed ons dan ook de dag om. Gevochten werd er wel, onze Spartaanse stofzuiger Strootman streed tot het einde. Maar er zat ook te veel druk op. Vele missers van Dzeko, Salah, Nainggolan….

En ook de ‘overwinning‘ van de Curva Sud heeft wel  wat van een Pyrrhus overwinning. Natuurlijk, er zijn geen barrières (hoewel wel een politiecordon), maar wat gaan ze doen bij de volgende veiligheidsmaatregel? Het nieuwe stadion zal immers ook eisen kennen. En nu was de gemeente de tegenstander, maar leed de club eronder. Natuurlijk, het was mooi om de eenheid en de solidariteit tussen Tifosi te zien, en de standvastigheid dwong respect af. Maar wie wordt hier nu uiteindelijk mee geholpen, wat had de gewone fan, die wel wekelijks kwam, hier nu uiteindelijk aan? Werd van een mug (doorzichtige hekken), niet een symbool gemaakt. Was de ultra-cultuur echt in het geding, of was dat een gelegenheidsargument? Toch is het mooi om mensen te zien op staan voor hun principes.

Of het een Pyrrusoverwinning blijkt, en wat er verloren is gegaan zal in de toekomst blijken. Als Hollandse AS Roma gemeenschap zijn we er ook verdeeld over blijkt. Het is typisch een onderwerp dat volkomen gekleurd wordt door het perspectief dat je kiest (club, gewone fan, stadion bezoeker, ultra, gemeente, beveiligers), en daarom is het lastig om het verschil tussen belangen, en posities te scheiden.

Uiteindelijk versloegen de Romeinen Pyrrhus en zijn Griekse stadsstaten. En van welke kant we ook komen, ook onze Romeinen komen er weer boven op. We voelen nu weer even het leed dat het soms is om Roma-supporter te zijn, maar zullen weer glorieus zegevieren… Tifari ê un dovere di tutti, riuscirci è un onore di pochi… 

Bezoek Milan-Roma

Door Stefan
Als je al meer dan 20 jaren fanatiek MVV supporter bent en en een van ons ook Amsterdammer en Ajacied (ik nl.) heb je genoeg om de week mee door te komen. MVV supporter zijn is al sinds zo’n 15 jaren een kwestie van lijden met een lange ij. Schitterende club, flinke achterban…een sleeping giant. We hopen snel terug te komen in de Eredivisie! Amsterdammers kunnen zich als ze in het buitenland zijn wel identificeren met en zich inleven in de mentaliteit en sfeer die er in een hoofdstad heerst. dat voel je in Parijs, je voelt het in Berlijn, en je voelt het zeker in Rome (de hoofdstad aller hoofdsteden). Een gevoel van trots gepaard met een gevoel van zelfvertrouwen omdat je nou eenmaal komt uit een plek waar de tijd nooit stil staat. Er verandert alles met de seconde en aan de andere kant verandert er nooit iets. Amsterdam is zo’n plek maar Rome is al duizenden jaren zo.

Continue reading