De Curva en haar politiek

De Italiaanse politiek is er één van chaos, en één van toneel, zoals wij allen weten. Ook heeft iedereen een beeld bij de ‘cugini’, het team staat niet voor niets bekend als “Nazio”, en iedereen met een Roma-hart krimpt ineen bij het beeld van Paolo di Canio en zijn saluut aan de “irrudicibili”.

De Fedayn in een souvenirstand, foto indehekken.nl

Onze Curva Sud kent een veel diffuser beeld. Wayne Girard (New Jersey, met Romeinse Roots) heeft hierover een scriptie geschreven. Hij heeft geprobeerd het in het perspectief te stellen van de politieke ontwikkelingen in Rome zelf.

In mijn eigen ervaring in Rome is het fan zijn van Roma minstens net zoveel een zaak van familie, van buurt, van waar je ouders woonden dan van politiek, dus dit is zeker maar één lens om door te kijken. Wel merkte ik dat wel vaak over de Laziali als fascisten werd gesproken, zoals Ajacieden over kakkerlakken. De identiteit wordt er dus wel aan gekoppeld.

Girard heeft hij veel aandacht voor de jaren onder Mussolini, waar het fascistische regime de samenvoeging afdwong van Fortitudo, Alba en Audace to AS Roma in 1927. Het regime promootte de zogenaamde ‘Romanità’: Het plaatsen van alle acties van het regime (ook bijvoorbeeld de verovering van Libië en Ethiopië) als vervolg op het Romeinse rijk. Hierdoor moest Rome ook een sterke club ten opzichte van het Noorden hebben.

Twee stadions uit de geschiedenis Roma hebben ook nog sporen van het fascisme: stadio Flamino heette vroeger het Stadion van de fascistische partij (Stadion PNF) , en het huidige Olympisch staat op het voormalige Foro Mussolini (die is daar nog steeds aanwezig, zie foto). Roma werd ook voor het eerst kampioen in die tijd. Girard vergeet echter te melden dat de favoriete club van Mussolini Bologna (Hij kwam uit het nabijgelegen Forlì) in die tijd acht van haar negen kampioenschappen behaalde.

Rome 2015
Zuil bij het Olimpico (2015), Mussolini Dux (Latijn voor Leider)

In these van Girard kan je deze framing van de sport niet los zien van de opkomst van de groepen tifosi in de jaren ’50. Daar is in mijn beeld nog wel wat op af te dingen. In de wielersport was bijvoorbeeld juist de strijd tussen Bartali (die stond voor traditionele katholieke waarden) en Coppi (die stond voor het communisme) gestreden. Een heel ander perspectief op de sport.

In de jaren ’70 waren de linkse Fedayn (genoemd naar een Arabische verzetsgroep) en de meer rechtse Boys dominant. Samen vormden deze in 1977 de Commandos Ultrà Curva Sud. Deze was uniek in haar soort omdat ze zoveel verschillende groepen verbond. De eerste 10 jaar van haar bestaan was de cUCS misschien wel de grootste Ultra Groep van Europa: Una Fede, Una Volantà, Un Traguardo… Vincere Malgrado Tutto!

De CUCS in haar hoogtijdagen

Vanaf de jaren 90 nam het gezag van het centrale commando af. Girard noemt hier de verkoop van Ancelotti, en vervanger door ex-laziale Manfredoni als keerpunt. De CUCS werd het onderling niet eens over hoe te reageren: accepteren of verzetten) Meer en meer (rechtse) splintergroepen werden vervolgens agressiever. Daarbij werden de oude politieke voorkeuren vervangen door strijd tegen problemen als de mafia en Tangentopoli. Hierbij werden traditionele instituties als de politie en het bestuur steeds minder vertrouwd. Girard geeft toen ik hem daarover vroeg wel aan dat de Roma supporters zich niet aansluiten bij Extreem-rechts, in tegenstelling tot veel Lazio supporters.

Het weinige vertrouwen in de instituties was te zien in bijvoorbeeld de Derby van het Dode kind (2004) waar geruchten over politiegeweld ervoor zorgde dat de Ultràs het staken van de derby afdwongen. Soms sloten ze zich zelfs aan bij de ‘vijand’ om samen de politie of supporters van andere (Europese) clubs aan te vallen. Ook de dood van de Napoli supporter bij de beker finale van 2014 past in dit patroon volgens Girard.

Op dit moment zijn veel supporters juist weer verenigd in het verzet tegen de barrières die de gemeente opgezet heeft in de Curve, voor veiligheidsredenen. Apart is dat de club hier maar beperkt partij in is en dat de barrières kwamen na een periode van relatieve rust tussen de supporters. De Ultras nemen hier een principieel standpunt in, en komen niet naar thuiswedstrijden zolang de barrières niet verdwijnen. Hopelijk zal deze gezamenlijkheid leiden tot een oplossing en een nieuwe glorie tijd van de tifosi van Roma, waar wij allen zo van houden.

De scriptie staat op researchgate

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *