Trots op onze champions league run…

Woensdag 2 mei, 18:30 uur.
Auto geparkeerd, vlaggen in de lucht, te voet het laatste stuk richting Olimpico. De weg staat bomvol auto’s, scooters schieten er tussendoor, overal vanuit de geel en rood gekleurde massa klinkt gezang. Zelfs Strootman staat met zijn Rangerover vast in deze vrolijke file. Mensen tikken op zijn ramen, juichen, zwaaien. Hij glimlacht bescheiden en zwaait netjes terug.

In het stadion klinkt een onafgebroken, oorverdovend gezang. We gaan zitten op onze vaste plekken op de Curva Sud en slaan het even stilletjes gade. Het lijkt alsof iedereen een vlag heeft meegenomen en tijdens Roma Roma Roma wordt er dan ook driftig gezwaaid. Nadat iedereen zijn longen uit zijn lijf heeft geschreeuwd op ‘The Champions’ kunnen we eindelijk van start.

Helaas gaat het al snel mis: Liverpool opent de score. Ai, het scenario Barcelona kan dus de prullenbak in. Gelukkig wachten we niet al te lang op de gelijkmaker. Eigen doelpunt, maar ach, die tellen ook, dat weten we dan weer wél van Barcelona. Daje ragazzi! Het kan nog!

Na 25 minuten komt dan de nekslag: 1-2.

In de rust besluit ik dat de strijd gestreden is, klaar. Hoe motiveer je je als speler in godsnaam nog voor zo’n tweede helft? Nou, zo dus! Roma gaat er vol op in de tweede helft en zet de eindstand op 4-2. Niet genoeg om door te gaan, wel genoeg om alle warmte en liefde van de tifosi te mogen ontvangen. Het publiek uit Liverpool probeert haar spelers toe te zingen, maar wordt overstemd door een oorverdovend, zinderend ‘Grazie Roma’.

De fans bedanken hun helden, de helden bedanken vanaf de sintelbaan hun fans. Grazie Roma.
Grazie voor een fantastisch Champions League seizoen met een ongeslagen status in Olimpico, 12 voor en slechts 2 tegen, een wederopstanding tegen Barca, bijna weer een tegen Liverpool. Grazie coach Di Francesco, die aan het begin van het seizoen werd weg gezet als onervaren en te licht en dit nu heeft bereikt. Grazie voorzitter Pallotta, die vasthield aan zijn plan en zakelijkheid, behalve die ene keer, met die fontein. Grazie technisch directeur Monchi, die niet alleen inkoper van spelers is, maar ze daarna ook onder zijn vleugels neemt en motiveert tot op het bot. Grazie tifosi, die in uitwedstrijden vaak het thuispubliek overstemden en Olimpico op haar grondvesten deed schudden. Maar vooral: Grazie Roma, spelers die vochten als echte wolven, in een roedel, tot het einde.

Sono orgoglioso di essere Romanista 💪🏻🐺
Chi tifa la Roma non perde mai! 💛

Grazie Roma, Debby

Dundee, Drugs en omkoping. De vorige halve finale

Nu we allemaal in afwachting zijn van de halve finale tussen AS Roma en Liverpool gaan er gedachten uit naar de finale wedstrijd in 1984: Grobbelaar, Pruzzo en wat had kunnen zijn. Maar het is misschien nog wel interessanter om te kijken naar de halve finale van dat jaar. Immers, die wonnen we gewoon. Hoewel gewoon? Het is een fascinerend verhaal…

Continue reading

Halve finale…

We kunnen eigenlijk niet eens bedenken wat nu het mooist was…

  • Het feit dat het Olimpico helemaal uitverkocht (Ondanks het verlies) was en helemaal los ging
  • De arrogantie van Barca ervoor, en de zoetheid van de winst (Een kadootje schreef Sport na de loting)
  • Dat precies die scoorden, die ook eigen goals hadden gemaakt
  • Dat Palotta in de Fontein sprong
  • Dat Zampa weer uit zijn dak ging.
  • Dat Veronica toegaf de verkeerde wedstrijd te hebben gekozen.
  • De aandacht voor Roma, en de reacties van voetballiefhebbers overal.
  • Dat we de ochtend erna nog steeds in de halve finale bleken te staan.
  • De tranen van Manolas
  • De kranten van vanochtend (Ramontada in l’Equipe)
  • De emoties bij al onze vrienden..

Maar het is dus echt waar, voor het eerst sinds 1984 staan we in de halve finale van de Champions League / Eurocup. Toen tegen Dundee. Dat kon toen nog….(highlights)

En nu de derby…

 

 

 

Romanisti Olandesi in de Staantribune

Het blog (en tijdschift) Staantribune schreef in het kader van hun Italiaanse maand een stuk over onze vereniging. Dat willen we jullie natuurlijk niet onthouden, je vindt het hier

Staantribune, hét magazine over voetbalcultuur, kijkt op een andere manier naar voetbal. De artikelen gaan over alles wat met voetbal te maken heeft, behalve het spelletje zelf. In het magazine staan mooie verhalen, stukjes met een humoristische noot, interviews met een aparte invalshoek, interessante achtergrondartikelen over randverschijnselen en artikelen over supporterscultuur.

.

Ciao Davide. Buon viaggio. Resta in pace.

Eén seizoen speelde je voor Roma: 2014-2015. Maakte je het verschil? Volgens mij niet persé. Je speelde nuttig, solide, en degelijke verdediger, maar geen uitblinker. Dus vertrok je na dat ene seizoen al naar Fiorentina. Zo gaat dat. Dat is het leven.

Eén keer mochten we je ontmoeten: september 2014. Je was in de Roma Store op Piazza Colonna om het derde shirt te promoten. Wij waren er ook, op speciale uitnodiging. Je was rustig, aardig, ietwat onwennig en misschien zelfs wat timide. Je nam uitgebreid de tijd om het extra shirtje dat we hadden meebracht te signeren. ‘A Luka, con simpatia’ schreef je en je signeerde met nr. 23. Jij bent het waarschijnlijk snel weer vergeten, wij vonden het een memorabele dag. Zo gaat dat. Dat is het leven.

Aan de slaapkamermuur van ons zoontje prijkt een lijst met daarin 2 gesigneerde shirtjes: eentje van jou en eentje van Strootman. Strootman, dat is het shirtje waarvan we altijd zeiden: dat is een belangrijke, dat is bijzonder. Tot afgelopen zondag. Die zondag dat we lazen dat je er niet meer was. Plots, onbegrijpelijk. Opeens was dat shirtje, waarop jij die woorden schreef, dat rugnummer, waardevoller dan ooit. Zo gaat dat. Dat is het leven.

Er lag een contract voor je klaar bij je club. Een contract voor het leven. Wie had ooit gedacht dat dat leven zo kort zou zijn.

Ciao Davide. Buon viaggio. Resta in pace.

Debby

Rome in Barre Tijden: Sneeuw en Verlies

Onze voorzitter trok weer eens naar Rome voor een wedstrijd. Rome was in de ban van de verkiezingen, die vandaag  (4 maart) worden gehouden. Het centrum was vol demonstraties, van populistisch links (5 stelle) en extreem rechts. Zijn Romeinse vrienden waren ook niet heel optimistisch over de wereld. En toen Rick de status van het Stadio Flaminio zag, werd hij er ook niet echt vrolijk van. Hier speelde Roma onder andere in het Seizoen 1989/1990 toen het Olimpico werd voorbereid op het WK van 1990 (Het dak werd toen geplaatst). Onderhoud was er niet meer geweest sinds de Six Nations verplaatst waren naar het Olimpico.

Roma - Milan met de Romanisti

Toch gebeurt er ook nog wel wat nieuws in Rome. Zondagochtend trok Rick naar het oosten met de O-bike. de oude smalspoorlijn richting Frosine (inmiddels ingekort) werd omgebouwd tot Metro C, en deze Metro had bijna het Centrum bereikt (bij Metro A San Giovanni). Metro C reeds als een zonnetje naar de oostelijke buitenwijken. Het is een Metro zonder bestuurder, waardoor je niet bij het treinstel kan komen. Misschien houdt dat wat Graffiti weg.

Roma - Milan met de Romanisti

Het zonnetje was inmiddels weg, en het werd langzaam kouder in de stad. Roel, Matthias en Rick verzamelden zich bij de Pizzeria del Derby vlak bij het einde van tramlijn 2 (Piazza Mancini).

Roma - Milan met de Romanisti

Hier werd moed ingedronken door de Romanisti Olandesi die vervolgens naar Curva Sud en Distinti sud vertrokken, om daar ruim op tijd binnen te komen voor het ‘Roma Roma Roma’


Sfeerbeelden

En ach, de wedstrijd.. Gattuso had Milan blijkbaar aan het spelen gekregen. Roma viel de eerste helft redelijk aan, zonder echt gevaarlijk te worden. De tweede helft was Milan gewoon beter… Highlight was nog een selfie met mede Romanista Debby..

De volgende ochtend troffen wij het Olympisch Dorp (waar dit x we sliepen, want het was immers de week van de winterspelen) aan in de sneeuw. Voor het eerst sinds 2012 was er weer sneeuw. Om 6.45 ploegde Rick al door de sneeuw, om door te liften, de metro en snorders samen met Roel nog het vliegtuig te halen. Daar troffen we Patrick van Studio Nul181, de tatoeerder van Rick Karsdorp. Hij was net door Karsdorp afgezet op het vliegveld. Helaas kreeg onze verdediger er nog geen nieuwe Tattoo erbij, want de bagage was ergens achter gebleven…

Roma - Milan met de Romanisti

Meer foto’s