Pyrrusoverwinningen

Complimenti x la Vittoria“, piepte uit mijn iPhone luttele minuten minuten na afloop van de bekerderby gisteren. “Gefeliciteerd met de overwinning”, schreef Luigi, vriend van mijn Architectuuropleiding in Rome. Hij was uiteraard Laziale, uit de buurt van de Via Nomentana, Laziogebied in het Noord-Oosten. “Een Nederlaag zal je zelden zo zoet hebben gesmaakt”, gaf ik gedwee toe, om hem daarna in plat Romanesco van wat scheldwoorden te voorzien.

Pyrrhus (Πύρρος) van Epirus (Bron Wiki)

Ik moest denken aan Pyrrhus (met H) van Epirus (319-272 v Chr.). Deze Griekse veldheer wist de Romeinen telkens te verslaan in de verdediging van de Griekse Steden in Zuid-Italië tegen het oprukkende Rome. Steden als Napels (Νέα Πόλις), Tarento en Syracuse waren bloeiende Griekse stadsstaten in ZuidiItalië, toen aangeduid als Magna Graecia. Rome groeide, en wilde deze steden inlijven. Pyrrhus wist ze te verslaan, maar de overwinningen kostten hem zoveel, dat hij uit eindelijk de oorlog verloor. Na de slag om Ascoli (Asculum) riep hij dan ook uit “Ἂν ἔτι μίαν μάχην νικήσωμεν, ἀπολώλαμεν”, “Als ik nog één keer win, gaan we er aan ten onder!”.

En zo wonnen we gisteren wel een veldslag, maar verloren we strijd om de Coppa van onze aartsvijand.  De zilveren ster is weer een jaar weg. Zou Totti hem nog wel kunnen opspelden? Prestige ging verloren, en het was een rare terugkeer van onze Ultras.

Hoe het kwam? Volgens mij kwam vooral onze Griekse voetsoldaat Manolas te kort, om het (tè?) offensieve concept dat Spalletti had neergelegd om de 2-0 uit Nederlaag de compenseren. Hierdoor ontstonden grote gaten. Die 2-0 in maart deed ons dan ook de dag om. Gevochten werd er wel, onze Spartaanse stofzuiger Strootman streed tot het einde. Maar er zat ook te veel druk op. Vele missers van Dzeko, Salah, Nainggolan….

En ook de ‘overwinning‘ van de Curva Sud heeft wel  wat van een Pyrrhus overwinning. Natuurlijk, er zijn geen barrières (hoewel wel een politiecordon), maar wat gaan ze doen bij de volgende veiligheidsmaatregel? Het nieuwe stadion zal immers ook eisen kennen. En nu was de gemeente de tegenstander, maar leed de club eronder. Natuurlijk, het was mooi om de eenheid en de solidariteit tussen Tifosi te zien, en de standvastigheid dwong respect af. Maar wie wordt hier nu uiteindelijk mee geholpen, wat had de gewone fan, die wel wekelijks kwam, hier nu uiteindelijk aan? Werd van een mug (doorzichtige hekken), niet een symbool gemaakt. Was de ultra-cultuur echt in het geding, of was dat een gelegenheidsargument? Toch is het mooi om mensen te zien op staan voor hun principes.

Of het een Pyrrusoverwinning blijkt, en wat er verloren is gegaan zal in de toekomst blijken. Als Hollandse AS Roma gemeenschap zijn we er ook verdeeld over blijkt. Het is typisch een onderwerp dat volkomen gekleurd wordt door het perspectief dat je kiest (club, gewone fan, stadion bezoeker, ultra, gemeente, beveiligers), en daarom is het lastig om het verschil tussen belangen, en posities te scheiden.

Uiteindelijk versloegen de Romeinen Pyrrhus en zijn Griekse stadsstaten. En van welke kant we ook komen, ook onze Romeinen komen er weer boven op. We voelen nu weer even het leed dat het soms is om Roma-supporter te zijn, maar zullen weer glorieus zegevieren… Tifari ê un dovere di tutti, riuscirci è un onore di pochi… 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *