Trots op onze champions league run…

Woensdag 2 mei, 18:30 uur.
Auto geparkeerd, vlaggen in de lucht, te voet het laatste stuk richting Olimpico. De weg staat bomvol auto’s, scooters schieten er tussendoor, overal vanuit de geel en rood gekleurde massa klinkt gezang. Zelfs Strootman staat met zijn Rangerover vast in deze vrolijke file. Mensen tikken op zijn ramen, juichen, zwaaien. Hij glimlacht bescheiden en zwaait netjes terug.

In het stadion klinkt een onafgebroken, oorverdovend gezang. We gaan zitten op onze vaste plekken op de Curva Sud en slaan het even stilletjes gade. Het lijkt alsof iedereen een vlag heeft meegenomen en tijdens Roma Roma Roma wordt er dan ook driftig gezwaaid. Nadat iedereen zijn longen uit zijn lijf heeft geschreeuwd op ‘The Champions’ kunnen we eindelijk van start.

Helaas gaat het al snel mis: Liverpool opent de score. Ai, het scenario Barcelona kan dus de prullenbak in. Gelukkig wachten we niet al te lang op de gelijkmaker. Eigen doelpunt, maar ach, die tellen ook, dat weten we dan weer wél van Barcelona. Daje ragazzi! Het kan nog!

Na 25 minuten komt dan de nekslag: 1-2.

In de rust besluit ik dat de strijd gestreden is, klaar. Hoe motiveer je je als speler in godsnaam nog voor zo’n tweede helft? Nou, zo dus! Roma gaat er vol op in de tweede helft en zet de eindstand op 4-2. Niet genoeg om door te gaan, wel genoeg om alle warmte en liefde van de tifosi te mogen ontvangen. Het publiek uit Liverpool probeert haar spelers toe te zingen, maar wordt overstemd door een oorverdovend, zinderend ‘Grazie Roma’.

De fans bedanken hun helden, de helden bedanken vanaf de sintelbaan hun fans. Grazie Roma.
Grazie voor een fantastisch Champions League seizoen met een ongeslagen status in Olimpico, 12 voor en slechts 2 tegen, een wederopstanding tegen Barca, bijna weer een tegen Liverpool. Grazie coach Di Francesco, die aan het begin van het seizoen werd weg gezet als onervaren en te licht en dit nu heeft bereikt. Grazie voorzitter Pallotta, die vasthield aan zijn plan en zakelijkheid, behalve die ene keer, met die fontein. Grazie technisch directeur Monchi, die niet alleen inkoper van spelers is, maar ze daarna ook onder zijn vleugels neemt en motiveert tot op het bot. Grazie tifosi, die in uitwedstrijden vaak het thuispubliek overstemden en Olimpico op haar grondvesten deed schudden. Maar vooral: Grazie Roma, spelers die vochten als echte wolven, in een roedel, tot het einde.

Sono orgoglioso di essere Romanista 💪🏻🐺
Chi tifa la Roma non perde mai! 💛

Grazie Roma, Debby

Dundee, Drugs en omkoping. De vorige halve finale

Nu we allemaal in afwachting zijn van de halve finale tussen AS Roma en Liverpool gaan er gedachten uit naar de finale wedstrijd in 1984: Grobbelaar, Pruzzo en wat had kunnen zijn. Maar het is misschien nog wel interessanter om te kijken naar de halve finale van dat jaar. Immers, die wonnen we gewoon. Hoewel gewoon? Het is een fascinerend verhaal…

Continue reading